Bukkutátturin

1. :,:Ein vísa lýðandi

alt upp á há.

Alt um ta bukkuna

sum til vanlukkuna

her gekk ífrá:,:

2. Eg tók hana í hendurnar,

og hon var full,

so illa skvampaði,

og hartil dampaði

tað tvað av ull.

3. Eg hevði mær

so ring ráð til tøð,

men tað var ongin vandi

at sanka saman landið

og leska mín bø.

4. Og hetta mundi vera

um ein leygardag,

eg fór mær so stillandi,

ikki var burturspillandi

hetta súra tvag.

5. Meðan eg nú oman

eftir teigunum gekk,

eg gleið eftir nakkanum

og bukkan út av bakkanum,

tann klams hon fekk.

6. Meðan eg nú sat

har á bakkanun og græt,

eg sá, hvussu stavirnir

teir fuku í glaðurnar

og skiltust at.

7. Mín góða bukka,

nú skiltust vit at,

fullvæl eg tað visti,

at mín ónda systir

bar til tín hat.

8. Eg sansaði ikki straks

til at fara eftir bát,

eg stóð bara og kurraði,

mínar hendur snurraðu

við sukk og grát.

9. So gekk eg mær til Jákupsar,

tað var mítt mið;

eg bað hann ydmygelig

og så usigelig

at læna mær bát.

10. Og Jákup hann meg hvesti

og beit saman tenn:

"Uden tu forsamler

både unge og gamle,

átta útvaldar menn."

11. Så løb jeg om staden

ligesom en hund.

Jeg derom vankede

og sammensankede

otte i en skund.

12. Teir fóru eftir hamrinum

alt í ein hast,

drógu bátin úr neysti

við fullgóðum treysti,

so at grúan brast.

13. So lættliga báturin

eftir hamrimum gekk,

eftir ongum lunni:

Pól við naknum drunni

á stavninum hekk.

14. Jákup setti seg í rong,

sær eystur eftir grunn.

"Antin er hatta æður

ella landbukkustavir

ella bukka tín?"

15. So góvu teir bátinum

eitt fullkomið dik.

"Eg man so illa síggja,

við mínum eygum glíggja,

er tað sjórikið spik?"

16. Ein óhent landbukka

var hetta fyri meg.

Eg var vátur sum hundur,

tá ið bukkan gekk sundur

- Á sukk, Á ve!

17. Jákup situr í rongini,

rættir út sín murt,

við eygunum glíggjar:

"Eg man so illa síggja,

er hatta bukka tín?"

18. Og nossini tey darla

aftur undir rong,

tey vóru niðursmokkaði

sum kúlvur undir klokkuni

pá den arma drong.