Sjá, tú blánar sum loftið og tú rodnar sum blóð,

men hitt hvíta er fossur,brot og vetrarins ljóð.

Har tú veittrar á báru, fjalli, bergi og ong,

syngur tjóðin tær glaðasta song.

Um enn nær ella fjart

ert tú sál míni kært,

sum tú fedrunum vart;

tí tú glógvar so bjart

gjøgnum náttmyrkrið svart,

blátt sum loftið, sum brimbrotiðskært.

Har ið merkini veittra, veittri eisini mítt,

tað ber kvøðu frá landi mínum fagurt og frítt;

og eg kenni meg orna gjøgnum mønu og merg,

hoyri vetrarins brot

boða summarsins lot,

hoyri heystmyrka lag,

boða várljósan dag.

Fylkjast rað vit í rað,

kenna hjørtuni tað:

vit við tær stevna stinnir avstað.