Teir bláu

Útgávudagur:     25/11-1998
ISBN nr:            99918-934-4-X
Stødd:                245 bl.s.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Vit eru nøkur ár inni í 21. øld og mangt er broytt.

Í Føroyum kemur ein nýggjur politiskur flokkur, ið rópar seg Teir bláu fram. Flokkurin hevur nýggjar hugsjónir á øllum økjum. Við eitt val megnar flokkurin við lokabrøgdum, at vinna sær stóra undirtøku og ein nýggj politisk skipan verður innførd.

Tað eru tó ikki øll, ið eru so fegin um hesa skipan. Andstøðan harðnar alt meira sum frá líður. Tó er andstøðan ójøvn á málið á hvørjum støði stríðið skal verða.

Nøkur eru tó ikki í iva, ein mótstøðubólkur verður stovnaðar - og so er eldur í koluni.
 
 

Nú eru tað bert tveir dagar til valið. Rani og Annika vóru vorðin greið yvir, at teirra ávaring einki hevði hjálpt. Landsstýrið hjá Álvi Meitilberg var fastsett og Sakaris Húsatún, formaður í Valferðarflokkinum sat sum løgmaður. Fólk undraðust kortini á, at eingin hevði sæð hann síðan hann tók við embætinum, og hann hevði ikki víst seg á skíggjanum, hvørki í sjónvarpinum ella í teldutíðindunum. Hvat var tað sum hendi? Vanliga fólkið sýntist ikki at taka tað so hart longur, tey flestu høvdu góðtikið søgurnar um, at gamla landsstýrið var handtikið fyri svik og mutur.
    Einaferð, tá Rani var niðri í býnum eini ørindi, hoyrdi hann onkran siga:
    “Tað var pínadoyð gott, at teir vórðu avdúkaðir áðrenn valið. Høvdu teir verði sitandi til eftir valið, so hevði eingin kunna nomi teir.”
    “Ja!” høvdu tey íkringstandandi svara.
    Rani kundi ikki halda sær, hann mátti leggja upp í:
    “Vita tit ikki, at allar ákærurnar ímóti gamla landsstýrinum vóru framleiddar av Teimum bláu? Tað eru Teir bláu, sum eru brotsmenninir. Eg kenni ein, sum veit hetta frá sera nærstandandi keldum hjá Teimum bláu. Trúgvi mær, hetta er sannleikin, sum eg sigi tykkum!”
    “Ert tú ikki Rani Húsbø, listamálarin? Hvat veitst tú um politikk? Tit skulu altíð vera so uppgjørdir og fáa skandalur burtur úr ongum. Eg kenni tykkum listafólk.” Ein eldri sverur gráhærdur maður starir illur og trossandi upp á Rana, og skarin rundan um sýnist at halda við honum.
    “Tit um tað, men tit koma skjótt at sanna míni orð, tað ringasta er bara tað, at tá verður tað ov seint hjá nøkrum av tykkum at gera nakað,” sigur Rani og ferð.
    Hini standa bara sint og stara eftir honum, har var týðiliga størsti parturin tilhangarar hjá Teimum bláu.
    Rani sleppur sær til hús aftur. Inni er Annika, hon er júst komin aftur frá arbeiði.
    “Hevur tú nakað nýtt at greiða frá av frontinum?” spyr Rani.
    “Har eru so ótrúliga nógv fólk allatíðina nú, og tey ganga allastaðni og mæla, løgtingsmenn, umboð fyri Teir bláu úr nærum hvørjum króki. Tað er ómøguligt hjá mær at avlurtað fundirnar hjá teimum sum nú er. Eg hevði verið uppdaga beinan vegin.” Annika stendur og stákast við køksborðið, ger eitthvørt til nátturða, Rani situr við køksborði.
    Køkurin hjá teimum er stórur og rúmligur og hvítur. Á aðrari síðuni í køkini eru køksborðini, ovnar av ymiskum slag, frystiskáp, køliskáp, vask og so framvegis. Á hinu síðuni er køksborðið, stólar og bonkur. Júst sum í gomlum døgum - tað er komi upp á móta aftur nú. Annars vóru køkarnir í nógv ár soleiðis, at alt var innbygt í veggin, og var fjalt inni í vegginum. Tú trýsti bert á eina plátu á vegginum so opnaði seg eitt skáp, køliskáp ella skáp har vaskið var innan fyri, ella ein pláta kundi umskipa seg og gerast sjónvarpsskíggi og so framvegis. Alt var goymt burtur av vegnum. Sjálvt borð og benkur vóru inni í vegginum, tá ið tey ikki vóru í brúki, og kundu fáast fram við at trýsta á eitt hvørt á vegginum ella á eina fjarstýring. Tú kundi eisini seta eina skipan inn í armtelduna, so hon virkaði sum køksfjarstýring eisini, umframt túsund onnur ting. Men, sum sagt, nú var gamli stílurin in aftur, og tey dámdu so væl henda stílin.
    “Nei, eg vil ikki hava teg at taka nøkur óráð fyri,” sigur Rani, og svarar upp á tað Annika hevði sagt: “Vit vita nú alt kortini, og tað er ikki ein kjaftur vit kunnu gera við nakað kortini.” Hann suffar uppgevandi.
    “Hevði eg vita onkran at tosa við. Tey einastu eg tori at líta á eru listamálara vinirnir hjá mær her í Havn, tað eru tey einastu eg kenni rættiliga. Eg haldi eg fari at tosa við tey. Okkurt má eg gera, eg orki ikki bara at sita og hyggja at,” sigur Rani.
    “Eg haldi ikki at tað hevði skatt um tú tosaði við tey!” heldur Annika, “so hevði mann so onkran at deila sína vitan við. Tað er so ringt at ganga, bara vit bæði, og bera upp á slíka vitan og einki kunna gera. Heldur tú ikki tað eisini, góði?” Annika vendir sær frá borðinum móti Rana.
    “Tað var júst tí eg ætlaði mær at tosa við tey,” sigur Rani.
    “Jamen so ger tað!” svarar Anikka avgjørd á málinum.
    “Eg fari oman til Andrias ein túr,” segði Rani so reistist og fór.
    “Verður tú leingi?” rópti Anikka aftan á honum.
    “Tað veit eg ikki,” svaraði hann bara so var hann uttan fyri. So steðgaði hann knappliga á, fór inn aftur til hennara, og rópti:
    “Hvar ert tú, Anikka?”
    Hon kom út úr køkini og hugdi smílandi upp á hann:
    “Komst tú ikki inn aftur, hevði tað verið fyrstu ferð tú vart farin út frá mær uttan koss.”
    “Tað var júst tað eg hugsaði. Eg ætli mær so ikki at bróta hendan siðin á okkara gamals aldri.”
    So flentu tey bæði og hálsfevndust og kystust.
    “Sum eg segði, so veit eg ikki hvussu leingi tað tekur, men áðrenn midnátt verið eg helst aftur.”
    So fór hann út aftur, setti seg í sín gamla Volvo og koyrdi oman har Andrias, gamli samstarvsfelagin og vinurin, búði. Hann setti bilin í túninum hjá Andriasi. Andrias búði einsamallur, tað vóru nøkur ár síðan konan doyði. Børnini, ið vóru tvey í talið, búðu í Rómverjaríkinum, ein dóttir í Danmark og ein sonur í Onglandi. Tey og abbabørnini hevði hann so samband við gjøgnum myndatelefonina og e-post.
    Tað var ljós í stovuni hjá Andriasi so hann var helst inni. Rani ringdi uppá, ljósið bleiv tendra í gongini og hurðin fór upp og Andrias stóð har innan fyri. Tá hann sá, at tað var Rani, kom eitt stórt smíl um varrar hansara.
    “Nei, er tað Rani, vinurin? Gott kvøld og kom inn, vælsignaður. Nei, sum tað var stuttligt at síggja teg.”
    “Gott kvøld og takk,” segði Rani og trein inn um hjá Andriasi. Lat seg úr skónum í gongini og hongdi jakkan av sær á eitt knagarað í gongini, ið stóð har til tað sama.
    Tað var so hugnaligt at koma inn til Andrias. Hann búði í einum eldri húsum niðri í Havnini, tey vóru bygd einaferð síðst í 1980-árunum. Húsini vóru væl hildin. Inni í húsinum vóru veggirnir klæddir við myrkum viði. Hann hevði helst verið ljósari fyrr, men var myrknaður við tíðini, men tað klæddi væl kortini, og gav ein hugnaligan dám. Hurðarnar vóru eisini ómálaðar, men ljósari, og á øllum gólvum vóru blonk parketgólv. Sjálvt um Andreas var einkjumaður so vóru øll gólvini rein og blonk altíð, hann hevði eina húshjálp, sum kom har annan hvønn dag. Møblarnir vóru allir av viði eisini. Andrias hevði altíð dámt so væl við, visti Rani. Í stovuni hingu nógvir málningar, teir flestu hevði Andrias sjálvur mála, men ein, sum Rani hevði mála, hekk har, tað var tann hann málaði teimum í brúðargávu á sinni, Andriasi og Lisu. Tað var ein naturel málningur av Fjallavatnið ein spegilsblankan summardag, ein av teim fáu - ikki abstraktu - málningunum hjá Rana. Ja, nú mundi hann hava hingið har í eini 40 ár.
    “Hvat kann eg bjóða tær, vinurin? Kaffi? Eg veit at tú leggur einki í tað sterka. Annars havi eg so óalmindiliga gott malt Whiskey,” sigur Andreas vinarligur, meðan teir ganga inn í stovuna.
    “Kaffi er fínt!” svarar Rani bara.
    Hann leggur merki til at ein nýggj reyð lampa er komin at standa í einum av hornunum í stovuni. Hann peikar á lampuna:
    “Gáva?”
    “Nei, eg keypti hana sjálvur hjá Jensen og Christiansen ella J & C, sum teir eisini rópa seg nú. Eg helt tað var blivið so myrkt har í krókinum at lesa. Men helst eru tað eyguni hjá mær, sum eru farin at bila. Set teg niður, vinurin, og kenn teg sum heima.”
    Andrias fór út í køkin, og lítla løtu seinni kom hann aftur við tveimum dampandi krússum við kaffi, og setti á borðið og hann sessaðist eisini. Rani sat í einum lenistóli við stovuborðið og Andrias setti seg á sofuna, tætt hjá honum.
    “Hvussu gongur við tí bláu samlingini hjá tær?” spyr hann vinarliga.
    Rani flennir, og Andrias hyggur spyrjandi upp á hann.
    “Segði eg nakað skemtiligt?” spyr hann so og hyggur enn meira spyrjandi upp á Rana.
    “Tað gjørdi tú í roynd og veru,” sigur Rani. “Eg skal siga tær sum tað er, eg hevði mála fýra málningar og var komin í helvt við mínum fimta, og eg haldi sjálvur at teir vóru sera góðir, men nú er so eingin til av teimum longur.” Rani hyggur niður.
    “Er eingin til longur? Hvat meinar tú? Eru teir seldir ella hvat?” Andrias hyggur nú heilt ørkymlaður upp á Rana.
    “Eg skal siga tær júst soleiðis sum tað er. Eg skar teir allar sundur og brendi teir. Tað var hvat eg gjørdi!” svarar Rani álvarsamur á málinum.
    “Kæri vinur, nú byrjar okkara samtala at minna um eina Sherlock Holmes gátu. Hví í allari víðu verð hevur tú brent tína nýggju bláu samling?” spyr Andias við ekka í røddini, sum stúrdi hann fyri, at vinurin hevði mist viti.
    “Kæri Andrias, míni ørindi til tín í kvøld eru at siga tær nakað, sum eg aldrin í verðini hevði trúð fór at henda í okkara kæra lítla landið, sum hevur verið spart fyri so nógv til dagin í dag, sjálvt um sjógvarnir hava broti.”
    So byrjaði Rani at siga frá tí hann visti um Teir bláu og teirra svikafulla kvett. Hann sat og greiddi frá í nær um ein hálvan tíma, og bleiv bert fáar ferðir avbrotin av vini sínum, sum ikki kundi lata vera við at seta onkran vantrúnan spurning av og á. Men tað var skilligt, at hann bleiv sannførdur.
    Tá Rani var liðugur at siga frá, segði Andrias: “Hatta ljóðar ótrúligt, men eg trúgvi tær, sjálvsagt. Har passar alt saman við veruleikan, tað hoyri eg. Og eg kenni teg betur enn nakar annar, við undantikið av konu tíni og børnunum, so eg veit, at tú fert ikki at uppfinna eina tílíka søgu. So verður spurningurin: Hvat kunnu vit gera?”
    “Eg hugsaði at vit málaravinir kundu tosa um tað. Hvat sigur tú til at siga Adolfi, Sofusi, Mariannu og Jóan Hendriki frá hesum? Eg hugsaði um at boða teimum til fundar. Hvat heldur tú?” spyr Rani.
    “Ja, helst er tað betur, um vit eru fleiri at hugsa yvir støðuna. Fleiri heilar hugsa betur enn ein, siga tey jú,” sigur Andrias.
    “Tað var júst tað eg hugsaði,” sigur Rani.
    “Heldur tú at vit skuldu tosa við tey í kvøld?” spyr Andrias so Rana.
    “Hví ikki? Um vit kunnu fáa fatur á teimum. Ring tú til Adolf, Jóan Hendrik og Mariannu, so skal eg fara at vita, um eg ikki fái fatur í Sofusi.
    Andrias fór beina leið í telefonina og ringdi til Jóan Hendrik Toftalíð, Rani royndi at ringja til Sofus, men har svaraði ikki. So fór hann út í bilin og koyrdi niðan til Sofus.
    Har var stongt, hann bankaði so á hurðina hjá vertinum og spurdi um hesin visti hvar Sofus var. Út kom ein tjúkk kona, hon helt at Sofus var farin yvir til Jens Kára ein túr. Har var eg heppin, hugsaði hann, leyp út aftur í bilin og yvir til Jens Kára.
    Jú, Sofus var har, teir telvaðu. Rani segði, at tað var nakað álvarsamt hann vildi tosa við hann um. Jú, Sofus kom. Hann skuldi bara skriva støðuna niður, so hann og Jens Kári kundu telva talvið víðari eina aðru ferð. So kom hann við Rana, og teir bóðu báðir Jens Kára góða nátt. Hesin bara nikkaði og teir fóru.
    “Hvat í allari víðu verð vilt tú mær?” spyr Sofus vinarligur, tá hann er komin út í bilin.
    “Latið okkum koyra niðan til Andrias, so skalt tú hoyra alla søguna har,” segði Rani bara og koyrdi avstað.
    Sofus gekk helst við til tað, hann segði í øllum førum einki meir, og teir komu til húsini hjá Andriasi og fóru inn.

Hjá Andriasi var bert Adolf Joensen, listamálari komin, tá Rani og Sofus komu.
    “Ná, tú fekst fatur í Sofusi?” sigur Andrias, “tað var frálíkt!”
    “Hvat snýr tað seg um?” spyr Sofus. “Er tað eitt surprise party av einum hvørjum slag, ella hvat?” hann hyggur seg spyrjandi íkring.
    Adolf hyggur líka spyrjandi upp á hann og yppir øksl, og vil við tí siga, at hann veit heldur einki.
    “Bíði nú eitt bil til øll eru samla, so sleppa vit frá at siga alt fleiri ferðir. Men tað snýr seg altso um støðuna í landinum. Teir Bláu hava í veruleikanum tikið valdið við svikið, men tað hevur eingin lagt til merkis enn, ella tey vilja ikki síggja tað. Rani fer at greiða okkum frá øllum, tá Jóan Hendrik og Marianna eru komin,” sigur Andrias.
    Løtu seinni kom Jóan Hendrik Toftalíð, listamálari, og hann hevði nøkunlunda somu spurningar og fekk nøkulunda sama svar sum hini. Teir sótu so allir og bíðaðu eftir Mariannu. Fimm minuttir seinni kom hon.
    Eisini hon hevði sínar spurningar, men hon sýntist upplyft. Hon var helst glað yvir at vera partur av onkrum spennandi.
    “Nei, sum tað er spennandi! Heldur tú ikki eisini?” spurdi hon Jóan Hendrik við einum stórum smílið og legði dent á orðið spennandi.
    “Jú, tað má eg viðganga. Eg eri í hvussu er blivin forvitin,” svaraði Jóan Hendrik henni góðsligur aftur.
    “Vit fara ikki at halda tykkum í óvissu meir. Nú geva vit orðið til Rana. Ger so væl Rani!” Andrias stóð uppi meðan hann segði hetta og nú setti hann seg niður. Tað høvdu øll hini eisini gjørt. Øll uttan Rani høvdu hvør sítt glas av malt Whiskey framman fyri sær, sum Andrias hevði bjóða teimum.
    Rani reistist, og fór so aftur at siga teimum øllum frá øllum tí, ið honum og Anniku hevði verið fyri hesar seinastu dagarnar, og um svikaliga kvettið hjá Teimum Bláu.
    Aftur stóð hann í ein hálvan tíma og greiddi frá. Øll sótu pinnastill og lurtaðu, og tey blivu meir og meira bilsin, sum frágreiðingin var borin teimum kalt og róliga.
    “Tað vil siga, at eingin kann steðga Teimum bláu? Og teir varðveita valdið, um teir vinna valið ella ikki? Havi eg ikki skilt tað rætt?” spyr Marianna Látún, listakvinna av Argjum.
    “Hvat við útvarpinum og sjónvarpunum, hava teir vald á teimum øllum?” spyr Sofus.
    “Anikka segði mær, at almanna útvarpið og almenna sjónvarpið hava teir valdið á, meðan nærvørpini einki vita um nakað,” sigur Rani.
    “Jamen, so má tað fyrsta vit gera vera, at kunna hesi!” heldur Marianna.
    “Hevur tú ikki hoyrt tað?” spyr Sofus. “Á midnátt í gjárkvøldið var grovt herverk framt á allar nærvarpsstøðirnar í býnum. Eingin av teimum sendir í løtuni. Eisini tann hjá Teimum bláu hevur fingið skaða og sendir heldur ikki!”
    “Ha, tosa um samansvørjing. Og so duga teir eisini. Gera herverk á sína egnu støð eisini. Snúðigir radar! ha?” helt Marianna.
    “Ja, nú skilji eg hvussu alt hetta hongur saman,” sigur Jóan Hendrik, “eg helt tað vera so løgi, tá eg hoyrdi tað í tíðindunum í morgun. Mong tosa eisini um, at tað eru viðhaldsfólk hjá gomlu samgonguni, sum standa aftan fyri. - Tað eru Teir bláu!” hann hevur sett seg heilt fram í stólin og er rættiliga ivrigur á málinum.
    “Eg kenni ein fangavørð, sum vit kunnu tosa við. Eg meini ein, sum er álítandi,” sigur Jóan Hendrik knappliga.
    “Ein fangavørð?” sigur Rani, “tað er alt ov vandamikið. Teir eru allir í lummanum á Teim bláu.”
    “Ikki hesin. Eg kenni hann. Skal eg ikki fara at royna at tosa við hann? Hvat halda tit um tað? Eg kann føla meg fram, vita hvat hann sigur? Eg sigi tykkum, hann er púra álítandi.”
    “Okay, okay!” sigur Andrias so. “Vit hava brúk fyri hjálp. Eg meini, hvat kunnu vit seks listamálarar gera móti Teimum Bláu?”
    “Hm!” murrar Sofus. “Hvat kann ein einsamallur fangavørðurur gera móti Teim bláu? Og fyri tann saks skuld, hvat er tað vit sita her og tosa um? Ein loyniligan mótstøðubólk ella hvat?” hann hyggur seg spyrjandi runt.
    “Eg veit ikki hvat tit tosa um, men tað er tað eg hugsi um,” sigur Rani.
    “Fyri mongum árum síðan gjørdu mong mótstøðu móti týskinum,” sigur Sofus so aftur.
    “Ja!” sigur Marianna, “men síggj í dag. Í dag er alt Evropa hersett av Rómverjaríkinum, men eingin ger mótstøðu. Tey hava sjálvi valt og teirra stjórnir hava skriva undir, og nú halda tey, at tey kunnu ikki gera mótstøðu av teirri grund. Soleiðis er tað.” Hon snerkir tá hon sigur tað síðsta og fær sær ein stóran slurk av malt whiskeyinum.
    Rani má smílast, hóast alt. Marianna hevur tað við at siga alt beint fram.
    “Eg haldi at tú skalt seta teg í samband við handan fangavørðin, men verð varin, sig honum einki um okkum. Ikki fyrr enn tú ert 100 % vísur í, at hann ikki er í lummanum á Teim bláu; tá kanst tú koma til okkum við honum. Kom til mín við honum fyrst. Lat hann fyribils halda, at tað bert eru tú og eg. Á tann hátt kann hann ikki avdúka okkum øll, um hann skuldi víst seg at verið ein svíkjari. Men tú mást vita, at vit koma at standa í stórum vanda til álitið hjá fangavørði tínum er endaliga staðfest.” Andrias hevur reist seg.
    “Um vit skulu hava ein mótstøðubólk, tørvar okkum ein leiðara, annars vera avgerðirnar alt ov tilvildarligar,” sigur Rani og leggur so afturat:
    “Eg skjóti upp á Andrias sum okkara leiðara. Hvat siga tit?”
    Øll nikka.
    “Eg dugi so ikki til tað,” sigur Sofus. “Jú, eg haldi Andrias er føddur til uppgávuna. Hann hevur leiðaragávuna í holdið borna, um ein so kann siga. Tað er eingin ivi um at hann er best egnaður.”
    “Jamen, so eru vit so óføra samd,” sigur Rani.
    Hann fer yvir til Andrias, tekur í hondina á honum og klemmar hann og sigur: “Til lukku, tú er nú okkara leiðari.”
    “Ja, nú veit eg ikki hvussu lukkuligur eg eri, men eg takki í øllum førum fyri álitið,” sigur Andrias.
    Øll reisa seg og taka í hondina á Andriasi og klemma hann. Tey eru samd um, at nú eru tey byrja. Hvat tey kunnu gera, hava tey ikki minstu hilling á, men tað kunnu tey tosa um. Tey vilja í øllum førum stríðast ímóti Teim bláu á ein ella annan hátt, so langt eru tey øll samd.
    “Eg haldi vit siga, at fundurin er lokin fyri í kvøld. Vit hittast aftur, tá Jóan Hendrik hevur tosa við fangavørðin hann tosaði um. Hvussu var tað nú hann nevndist?” spyr Andrias so Jóan Hendrik.
    “Hann eitur Eyðfinnur Mattiasson!” svarar Jóan Hendrik.
    “Eitur kona hansara ikki Anna?” spyr Marianna.
    “Jú, tey eiga tvey børn. Eg kenni tey sera væl. Eyðfinnur er eitt heiðursmenniskja á ein hvønn hátt, og hann er kristin. Hann fer aldrin at samarbeiða við einum New Age flokki. Aldrin. Trúgvi tit mær,” sigur Jóan Hendrik og ljóðar sannførdur á málinum.
    “Ja, tað ljóðar sum tú hevur sera størt álit á honum. So tað skaðar kanska ikki at vit seta okkum í samband við hann,” sigur Andrias so, “men varliga, sum eg segði í áðni. Vit mugu vera sera varin.”
    “Skulu vit ikki ávara fólk áðrenn valið, ella hvat?” spyr Sofus.
    “Tað er júst hatta eg havi hugsa um,” sigur Rani, so sigur hann víðari: “Teir mugu hava tamarhald á bløðunum á ein ella annan hátt, og teldutíðindunum? Einki kemur út nakrastaðni frá. Eg havi hugsa yvir hvussu tað ber til?”
    “Kunnu teir á onkran hátt hava hersett bløðini, ella hvat?” spyr Jóan Hendrik.
    “Tað mest trúliga er helst, at teir hava blaðstjórarnar í sínum lumma. Møguliga eru teir enntá limir av Teim bláu,” sigur Andrias.
    “Teir bláu hava ræði á øllum bløðunum?” spyr Sofus vantrúgvin. “Tað ljóðar óhugnaligt.”
    “Ja, tað má eg sanniliga siga!” heldur Marianna eisini. “Tað er altso ikki nógv vit kunnu gera. Eg meini, fara vit út á gøturnar og rópa upp um okkara vitan, so fáa Teir bláu skjótt frænir av okkum, og so koma teir skjótt og handtaka okkum, undir einum hvørjum páskotið, á sama hátt sum teir handtóku landsstýrið.”
    “Ja, og vit eru bert nakrir ússaligir listamálarar. Hvør fer at sakna okkum?” sigur Sofus so.
    “Vónandi onkur,” sigur Marianna so og flennur við. Menninir í rúminum smílast eisini.
    Vónandi er teirra list so mikið í metum, at onkur hevði sakna tey, sýnist hugsanin at vera - men um so var, hvat høvdu hesi so kunna gjørt?
    “Hava øll nú sagt alt tað tey vilja?” spyr Rani so. “Eg haldi nevniliga, at tað fer at vera tíð hjá okkum at slíta fundin og sleppa okkum til hús og hugsa yvir tingini. Hetta er ein sera álvarsom avger vit hava tikið í kvøld. Eg eri glaður yvir at tit hava øll verið so positiv og at tit vildu lurta eftir mær, og ikki minst, at tit trúðu mær. Eg takki mínum kæra vini, Andriasi, fyri, at hann vil verða okkara leiðari og eg takki øllum tykkum, kæru og góðu vinum, fyri satt vinalag og fyri at tit ikki ræðast eina avbjóðing. Enntá eina sera álvarsama avbjóðing. Takk fyri øll somul. Nú gevi eg orðið til okkara nýggja leiðara, Andrias.” Rani hevur staði uppi meðan hann hevur tosa, nú setist hann aftur, og veittrar Andrias upp.
    “Ja, kæru vinir, tað sum eg kundi havt sagt, tað hevur Rani longu sagt. So eg sigi bara, góða nátt, og tit hoyra frá mær aftur. Verið vís í tí. Eg trúgvi ikki at tað er neyðugt, men eg vil siga tað kortini. Lat ongan, eg sigi ongan vita um okkara felagsskap, konan ella maðurin má helst vita tað. Men taki trygdareið av teimum, um einki at siga. Sum tit skilja, so er okkara trygd í stórum vanda. Annað haldi eg ikki eg havi at siga, uttan góða nátt einaferð enn og Gud hjálpi okkum øllum!”

Fundurin bleiv so slitin og tey fóru øll til hús. Rani var glaður yvir at hann var farin yvir til Andrias. Nú høvdu tey stovna sín bólk. Hann vónaði, at tað fór at eydnast teimum at fáa eina rúgvu av fólki savnaði til mótstøðu ímóti Teimum bláu.
 
 

..........